نكبت درافتيم كه نجات از آن براى ما ممكن نباشد . سالها شد كه مهر عالم سوز * تيغ كين تيز مىكند هر روز وه كه تا مهر چرخ بود كبود * در كبودىّ چرخ مهر نبود جانب هر كه بنگرم به نياز * ننگرد جانب من از سرِ ناز در ره هر كه سر نهم به وفا * پا نهد بر سرم ز راه جفا چند بيداد بينم از هر كس * اى كس بى كسان به دادم رس چند پامال عام و خاص شوم * دست من گير تا خلاص شوم همّتى ده كه بگذرم ز همه * رو به سوى تو آورم ز همه سوى خود كن رخ نياز مرا * به حقيقت رسان مجاز مرا زلف خوبان مشوّشم دارد * لعل ايشان در آتشم دارد از بتان چون در آتشم شب و روز * روز حشرم بدين گناه مسوز مهوشانم چو سوختند به ناز * ز آفتاب قيامتم مگذار بس بود اين كه سوختم يك بار * وَقِنا رَبَّنا عَذابَ النّار ( هلالى جغتايى ) هواى نفس در روايات اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد : إنَّ طاعَةَ النَّفْسِ وَ مُتابَعَةَ أهْوِيَتِها اسُّ كُلِّ مِحْنَةٍ ، وَ رَأْسُ كُلِّ غَوايَةٍ . « 1 » به درستى كه اطاعت نفس و پيروى از هواهاى آن ريشهء هر بلا و رأس هر گمراهى است .

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 237 ، حديث 4780 ؛ مستدرك الوسائل : 12 / 114 ، باب 81 ، ذيل حديث 13668 .